KOŚCIÓŁ

Kościół został wzniesiony w okresie kolonizacji wschodniej na przełomie XIII i XIV wieku z kamienia polnego. Wraz z wsią należał do szlacheckiego rodu Herren von Gustebiese. W 1433 roku właścicielami wsi i kościoła stali się Krzyżacy, a od 1466 r. zakon Joannitów. Wraz z wprowadzeniem reformacji do Marchii Brandenburskiej około 1540 r. kościół stał się świątynią ewangelicką. Od roku 1655 wzmiankowany jest jako kościół parafialny.
Otrzymał bogaty wystrój wewnętrzny i drogocenne sprzęty. W 1750 roku stal się filią parafii w Starych Łysogórkach.

W XVIII wieku przeprowadzono gruntowny remont świątyni; otynkowano elewacje zewnętrzne, wybito nowe okna oraz ufundowano nowy ołtarz amonowy z dwiema korynckimi kolumnami w stylu barokowym. Ołtarz zwieńczony był rzeźbionym orłem trzymającym w dziobie ośmioramienny krzyż maltański - godło Joannitów. Przed ołtarzem zawieszony był późnobarokowy anioł chrzcielny. Na ołtarzu stały dwa cynowe bogato zdobione barokowe świeczniki. W posiadaniu kościoła był kielich z 1691 r. i patena z 1779 r.
W 1840 r. miała miejsce generalna rozbudowa kościoła. W kierunku wschodnim dobudowano do budowli średniowiecznej część szerszą i dłuższą. Ołtarz przesunięto pod ścianą zamykającą dobudowę.
Wewnątrz dobudowano empory boczne, wsparte na drewnianych kolumnach. Nowa część od zewnątrz otrzymała skromną elewację. Dodatkowe wejście wykonano od strony południowej. Wejście dla pastora znajdowało się w dobudowanym frontonie wschodnim. Wtedy także zainstalowano w kościele posadzkę z płytek ceramicznych. W 1904 r. od strony zachodniej dobudowano do najstarszej części kościoła - średniowiecznego korpusu - wieżę o wysokości 25 metrów. Pod nią teraz było dojście do starego portala głównego. Na wieży umieszczono zegar z czterema tarczami oraz trzy różnej wielkości dzwony odlane w 1905 r. przez Franza Schillinga z Apoldy. Obecnie na wieży pozostał tylko najmniejszy z dzwonów. Podczas działań frontowych w kwietniu 1945 r. kościół został nieznacznie uszkodzony. Sprzęty i księgi kościelne zaginęły. Po wojnie kościół został przejęty przez katolików i poświęcony 25.05.1947 roku pod wezwaniem Zesłania Ducha Świętego. Tytuł kościoła zmieniono później na Niepokalane Poczęcie Najświętszej Marii Panny. Przez wiele lat funkcjonował pod nazwą Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Początkowo był filią parafii w Mieszkowicach, obsługiwaną przez proboszcza Augustyna Nowotarskiego, a od 25. 04. 1963 r. nowoutworzonej parafii w Kurzycku, gdzie posługę proboszcza pełnił ks. Lech Stasiewski.

   

Kolejnymi proboszczami byli ks. Marek Kałamarz, ks. Janusz Zachęcki, ks. Ignacy Stawarz. Obecnie kościół należy do parafii w Czelinie, jego proboszczem jest ks. Marek Szczucki.